گل‌فروشی

عطیه‌ی عزیز من را به یک بازی دعوت کرده‌است. بازی این‌که اگر سه‌ماه تا پایان زندگیم فرصت  داشته‌باشم چه‌کاری می‌کنم؟

خوب سوال خیلی سختی است. جوابش را در یک پست نمی‌توانم بدهم. می‌خواهم بهش جدی فکرکنم.

بخش اول:

باتوجه به شناختی که از خودم دارم، می‌دانم که اول از همه یک فیلم سه‌روزه اجرا می‌کنم که کل موسیقی متنش گریه و زاری است. خوب من قبلن این گریه‌ها را تجربه کردم و می‌دانم که رسمش اینست که با چهره‌ای حق‌به‌جانب به سقف، ساعت، کنار تخت، دمپایی روفرشی، قرنیز، لنگه‌جوراب یا هر وسیله‌ی بی‌اهمیت دیگری خیره‌شوی و هی بغضت بترکد و باجدیت یک یُبس خسته ولی امیدوار، زوربزنی تا آخرین اشکات هم خشک شوند. چشم‌هام باد می‌کنند. شاید چون عمق‌فاجعه به درک‌اسفل وصل می‌شود دو سه فقره توی سر خودم هم بزنم. همین‌که کمی عر و بوقم از رونق می‌افتد، یادم می‌آید که سه‌ماه بعد همه راست‌راست راه‌می‌روند و من زیرخاک  در حال زدن تست‌های مطروحه توسط نکیر و منکر هستم و فکر می‌کنم که این دو از اسم‌شان هم پیداست که خیلی هم نباید اهل ادب و مهر باشند و فکر می‌کنم که پس من دلم به چه‌چیزی خوش‌باشد؟ و صدای نعره‌هام می‌چسبد به  خود پشت‌بام خانه‌مان. کولی‌بازیی درمی‌آورم که خودم هم گاهی وسط‌هاش تعجب می‌کنم.

      بعد از دو سه شبانه‌روز روضه‌خوانی بلاخره ازدرون رختخواب بیرون خواهم‌آمد. اولین روز را بی‌حال می‌نشینم و صبحانه می‌خورم و فکرمی‌کنم. بعضی‌وقت‌ها هم زورکی می‌خندم، چون دیگر گریه‌ام نمی‌آید. هی عباس‌آقا را بغل می‌کنم و می‌بوسم و یکی درمیان فیلسوف و شاعر و آنتونی رابینز و قاتل و سگ می‌شوم.

روز بعد دگردیسی‌ام کامل‌شده: به یک امیدوار مصمم و خوش‌حال با لب‌خندی تلخ تبدیل شده‌ام. از عذابی که دوسه روز است بر خود روا داشته‌ام موهام سفیدند. موهام را رنگ می‌کنم. فکر می کنم من خیلی زنده تر از آنم که بخواهم بمیرم. دوش می گیرم. کمی آرایش می کنم و بیرون می‌روم و یک بغل کتاب پر از زندگی می‌خرم. به خانواده‌ام هیچ‌چیزی نمی‌گویم. نه به خاطر نگران‌نشدن‌شان، به این خاطر که از سگ‌اخلاق شدن‌هام در وقت استیصالی می‌ترسم. می‌نویسم، خط می‌زنم، می‌نویسم، خط می‌زنم…

 و اصولن از آن‌جایی که  الان وقت نداریم و از آن‌جایی که دایم خواب‌مان دم‌نکشیده وقتش تمام می‌شود و بیداری‌مان به سرانجام نرسیده به خواب می رویم، فعلن همین سوال‌ها را مطرح می‌نماییم و می‌رویم رد کارمان:

1.       وقتی سرعایله یعنی همین‌که همه می‌دانند، ته‌عایله چیست می‌تواند باشد چرا؟

2.       غم‌نان که برطرف شود بعدش چه می‌شود مثلن؟

3.       چرا وقت‌من همیشه کم است؟

4.       من خیلی کاردارم. (خاک بر سرم باد، این جمله‌ی خبری این‌جا چه می‌کند؟)

5.       چرا ما فکرمی‌کنیم که غصه‌خوردن به آپولوهواکردن مشابهت دارد؟

6.       مشابهت دارد را از بقچه‌ی کدام عمه‌مان بیرون کشیده‌ایم؟

7.       آیا ما ممکن است خوب شویم؟ آیا امیدی هست؟ آیا اصولن ماخواهیم مرد؟

8.       آیا فلسفی‌بودن از دلقک‌بودن ثوابش بیشتر است؟

9.       شما لولای در خانه‌تان را بیشتر دوست دارید یا بندکفش‌کتانی پای چپ‌تان را؟ خودتان را یا گربه‌ی همسایه را؟

10.    حضرت‌عالی چطور؟

11.   و شما؟

12.   یکی میآید ما را از این صفحه‌ی سفید جدا کند لطفن؟

دو-سه روزی است که دوباره کک‌هجرت به یک منطقه‌ی خوش آب‌و‌هوا در شمال‌ایران بدجوری در تمبان‌ما خانه گزیده‌است. علاوه‌برآن، این‌روزها که بسیار کار‌می‌فرماییم و خانه‌مان عملن خوابگاه‌ما شده‌است، ما نمی‌دانیم مغزمان به چه‌روزی افتاده‌است که هی در گوش‌مان بلغورمی‌کند:”بریم از این‌جا. بریم. مگه با تو نیستم می‌گم بریم؟ کری؟ حتمن باید پس‌گردنی بخوری؟…” و همین‌جوری یا به‌قول عرب‌ها- همان آدم‌های نژادپایین‌تراز ما که با کمال بی‌ادبی هنوز سوسمار می‌خورند و بسیار پیف هستند و مثل ما خوش‌بو نیستند- قس‌علا‌هاذا.

ما با سیاست‌هایی که در اداره‌مان آموخته‌ایم، مغزمان را آرام می‌کنیم و با کلاس‌نقاشی روز پنج‌شنبه‌مان گولش می‌زنیم و یادآوری می‌کنیم که دلش برای آقای بنی‌اسدی تنگ می‌شودها… و او هم لال می‌شود تا قسمتی و بعد هم بروبر نگاه‌مان می‌کند و بعد هم می‌رود پی کارش، همان دوردورهایی که بود و زیاد هم پیش‌ما نبود. بعد ما با غرورپیروزی در حالی‌که انگشتان‌ دست‌چپ‌مان روی کی‌بورد به‌شدت ورجه‌ورجه می‌کنند و شانه‌ی سمت‌راست‌مان گوشی را کنار گوش‌مان نگه داشته‌است و گوش‌مان به تلفن چسبیده‌است و دهان‌مان حرف می‌فرماید و چشم‌مان تندوتند محاسبه می‌نماید، دست‌راست‌مان را به‌سمت فنجان‌چای که دارد سرد می‌شود، می‌بریم و آن‌را بلندمی‌کنیم و با احساس خیالی نسبتن‌خوش به‌دهان‌مان نزدیک می‌کنیم. خوب… در همین‌لحظه است که کک‌مذکور درسطر ‌یک این‌پست، نمی‌دانم یکهوکجایش لای‌در می‌ماند که شروع می‌کند به پریدن و گازگرفتن ما و دایم هم فریاد می‌زند:”مگه زندگی چندروزه پدرسگ؟ پاشو بریم شمال…” (ببخشید ان‌شالله شما که انتظارندارید من بابت بی‌تربیت بودن ککم ازتان معذرت بخواهم؟) و در آنی ما با گوشی‌تلفن و کی‌بورد و محاسبات و فنجان‌چای همگی باهم با سرعت‌نور به‌سمت ملکوت‌اعلا به‌پرواز درمی‌آییم. همه‌ی همکاران باترس می‌پرسند که چی‌شده؟ ما بالبخند می‌فرماییم که هیچی، ولی هی یواشکی خودمان را می‌خارانیم و سعی‌می‌کنیم با به‌کارانداختن سلول‌های عصبی ردیاب، محل کک را شناسایی‌کنیم که موفق نمی‌شویم. روی‌مان هم نمی‌شود که روبروی همکاران تمبان‌مان را دربیاوریم و خودمان را بجوریم، بنابراین همین‌طوری به رقص مستتر خودمان بر روی صندلی ادامه‌می‌دهیم تا کک‌مان بتمرگد. توی دل‌مان به خواهرومادرکک‌مان فحش‌های ناموسی می‌دهیم، که او پاسخ‌هایی می‌دهد که چشم‌مان چهارتا می‌شود. همکارمان بانگرانی از ما می‌پرسد که مطمئنیم خوب هستیم؟ سر تکان می‌دهیم و اصولن از غلط‌خودمان- دهان‌به‌دهان شدن با یک کک بی‌ادب- پشیمان می‌شویم. با حیله‌گری تمام از کک‌مان معذرت‌می‌خواهیم واو هم می‌پذیرد وغایله پایان می‌گیرد. همین‌که می‌خواهیم خبر مرگ‌مان راحت بنشینیم و نفسی چاق کنیم، مغزمان که به اعتبار خوش‌حافظه بودنش یادش‌رفته که ده‌دقیقه پیش چه مکالمه‌ای باهم داشتیم، متفکر پیش‌می‌آید و می‌گوید:” می‌گم شمسی‌خانوم… بیا پاشو بریم شمال زندگی‌کنیم. ها؟ نظرت چیه؟…”

و آبدارچی می گوید:” شمسی‌خانوم، چای‌تون سرد شد! مثل همیشه…”

یکی دیگه از خواص مهم من اینه که معمولن در حال سقوط‌آزاد از اطراف پشت بوم هستم و کلن تعادل خاصی در من برقرار نیست و امروز اگر از چیزی خوشم بیاد ممکنه که فردا کاملن ازش بدم بیاد و بالعکس.

بی‌ربط- دوباره اومدم پست اضافه‌کنم و دیدم که هیشکی برام کامنت نذاشته. از استقبالی که در کامنت‌ها می‌بینم و از آن‌جایی که معتقدم حرف‌نزدن هم یک‌جور حرف‌زدنه و نیز با هوش و فراستی که در وجود خودم نبوغیزه فرموده‌ام، به دو نکته‌ی شایان‌توجه و حایزاهمیت پی می‌برم:

1.       شایان‌توجه: کلن مخاطبین دارند فکرمی‌کنند که بی‌کار که نیستن که در مورد خصلتای نیک شمسی‌خانوم نظربدن، یا این‌که دارن پیش خودشون می‌گن:”ول‌مون کن بابا! این هم چه از خودش متشکر شده…”، یا یه‌چیزی در حدود و اندازه‌های همین مایه‌های خصلت‌های شمسی‌خانوم رو به دمپایی‌مبال گیری .

2.       حایزاهمیت: کسی نمی‌خونه اصلن، که بخواد براش تره خرد کنه.

رفتم سروقت کنتوروبلاگ، عدد انداخته بود بیشتر از صفر حتا(!). پس حایز اهمیتش رو می‌گیرم به دمپایی مبالم و می‌چسبم به همون شایان‌توجه. لذاعرض می‌کنم که شرمنده! انگاری الان در حال سقوط‌آزاد در وادی خودشناسی و انشالله لابد بعدش خداشناسی هستم. دست خودم که نیست، “کل گل‌وجودم رو با بیلچه‌ی باری‌به‌هرجهت بیل‌زدن.”

توصیه‌ی‌اخلاقی- اون جمله‌ی توی گیومه به درد پشت کامیون می‌خوره‌ها. قابل‌توجه رانندگان زحمت‌کش ترانزیت آستارا- باکو و گرگان-بندرعباس، به ویژه رانندگانی که می‌خوان به صاحب‌کار اعلام کنن که خوش‌ندارند هر دفعه یه‌جور باربزنن. کار باهاس تنوع داشته باشه.

پی‌نوشت- اینم خوبه: “خراب رفیقتم مادر” قابل‌توجه اون‌هایی که مادرشون سر پیری و معرکه‌گیری هم بعله، جهت تبلیغ مشتری‌مداری در بازارهای بین‌المللی.

تعجب می‌کنم از این‌همه یخ و خالیی که هستم.

و این‌روزا که این همه یخ و خالیم، خانومی که شوما باشی، هی میای کف من با دوستت دیت می‌ذاری و زیر بغلش رو می‌گیری و اسکیت می‌کنی. تو رو خدا این‌همه تعارف نکن، نه به‌خدا، چه مساله‌ای باشه، خط‌هایی که می‌ندازی روی این یخا، با دوتا برف و خورشید دیگه صاف می‌شه. وقتی هم روی یخ سر می‌خوری و می‌ری توی هوا و “دامب”با ماتحت فرودمیای هم هی برنگرد و معذرت‌خواهی کن، فدای‌سرت، والله به‌خدا. چرا هی توضیح می‌دی که درحقیقت نمی‌خوای روی یخام پاتیناژ کنی و خالی‌بودنم رو وجب کنی؟ چه‌کار دارم؟ بی‌کارم؟ الان هم اگه هی نیگاتون می‌کنم، واسه اینه که یهو یادم اومده که من خاک نیستم و آدمم و یخ‌زدنم اقتضای فصل نیست و خودم خواستم یخ‌بزنم و الان هم گویا -بخوره به تخته- دارم زنده و گرم می‌شم چله‌ی زمستونی و ممکنه که یخام برخلاف پیش‌بینی‌های اداره هواشناسی آب شه و شوما یهو ببینی که ای دل‌غافل، یخم شکسته و تو هم غرق‌شدی و مُردیدی. گفتم از حالا بگم بعدن حرفی پیش نیاد و اگه توی من خفه‌شدی، گله‌گذاریی نباشه که به‌خدا حوصله‌ی حرف و حدیث‌های بعدی فک و فامیلت رو ندارم. دیه هم نمی‌دم و هرچی هم اون جنازه‌ی یخ‌زده‌ت رو شاهد دادگاه کنی، حتا نمی‌تونی لنگه‌دمپایی مبالم رو بخوری. والله. گفته باشم.

دقیقن نمی‌فهمم این دیفالت معصومیتی که من برای همه‌ی انسان‌های عالم درنظر می‌گیرم ازکجا توی حلق موجودیت من تپانده‌شده که هرجوری باهاش ورمی‌رم، غیرفعال نمی‌شه. هرآدمی داره به‌من این‌آگاهی رو می‌ده که:”اون دکمه‌ی قضاوت پیش‌پیشت رو خاموش‌کن، من اینم که دارم نشون می‌دم، نه اون شخصیت بدون‌خدشه‌ای که تو ازمن درنظر داری.”

      خوب، روی کاغذ که دارم می‌نویسمش خیلی هم سخت نیست. فقط همینه که باید با اطلاعاتی که خود آدم‌ها به من می‌دن صورت‌شون رو رسم‌کنم و آدم‌ها رو آزاد بذارم که اونی باشن که هستن، نه اونی که من دوست دارم، ولی درعمل این‌طور نیست. مشکل این‌جاست که تا به‌خودم بیام، آدم‌ها رو تقریبن خوب و کامل فرض‌کردم و بعد از این‌که اون آدم‌ها کامل نیستند، عصبانی می‌شم و کینه به‌دل می‌گیرم. اسم این خصلت اگه حماقت نباشه، چیه؟