گل‌فروشی

1.      ما امروز امر فرموده‌ایم نوازندگان بنوازند. امر می‌فرماییم خوانندگان این سطور نیز بخوانند، تا همگی با هم حظی‌وافر برده و رهسپار بهشت یزدان همی‌گردیم.*

2.      در یومین** گذشته، “قدری” شیرینی تناول فرموده‌ایم و دندان پدرسوخته‌مان را المی*** بس شگرف فرا گرفته‌است. “قدری” را در متون قدیمی به اندازه‌ی یک‌جعبه گزسکه برآورد نموده‌اند. بارداران دل‌شان نخواهد، حسودان در اندیشه نشوند، دوستان شماتت نفرمایند که فربه شده‌ایم، عباس‌آقا قلب نازنین‌شان متبلور نگردد که جعبه‌ی پریروز خالی گردیده‌است و قس علی هذا.

3.      نوشیدن چای را نیز تقلیل بداده‌ایم به چهارلیوان در روز. قبل از این خدا به چای‌کاران خطه‌ی سرسبز شمال برکت‌دهاد، چای می‌نوشیدیم، نوشیدنی.

4.      آقاکچل سلام می‌رساند و ملتزم رکاب است. از برای تولد وی همگی با هم خلعتی**** ابتیاع فرموده و به وی ارزانی‌داشتیم، تا به سرش همی‌افتد که جامه‌های خود را گاهی و ماهی و سالی یک‌بار تعویض‌نموده و خلقی را خشنودسازد، چونان که در کوس‌ها بدمند و در کوی‌ها پای‌کوبند و هلهله و شادی همه‌جا را فراگیرد، ان‌شا‌الله‌تعالا.

5.      دیروز که رعایای‌ما از برای‌ما پودر ماشین‌جامه‌شویی را ابتیاع نمودند، به آنان التفاتی‌فرموده و آنان را همی‌بنواختیم  و به لقب پدرسوخته‌شان ملقب فرمودیم. زین پس، به جای لگن و صابون و چوبک، امر می‌فرماییم که ماشین جامه‌شویی‌مان جامه‌ها را پاکیزه‌گرداند و بسی خشنودیم که بر سر رعایای خود منت‌نهاده و آنان را با تقنولوجی***** آشنافرمودیم.

——————————————————————————————–

فرهنگ‌لغت مهربان و خوش‌رو:

*: به علت همگونی نوازندگی نوازندگان و خوانندگی خوانندگان، احتمالن آن آواز بر گوش هرکسی که برسد، وی به سماع درآمده و پس از تلاشی بی‌وقفه برای نفس‌کشیدن مرده می‌گردد.

**: دوروز گذشته.

***: ارسال علایمی عصبی به‌مغز به‌هنگام درد. زهر. خناق! بی‌تربیت! بی‌ادب! بذار بابات شب بیاد تکلیفمو با تو روشن می‌کنم!

****: پلووری رنگارنگ. متناسب با سن چهل و پنج‌سالگی منهای بیست!

*****: تکنولوژی. کارهای عجیب و غریب وغیرلازمی مانند شستن ظرف و لباس با ماشین‌آلات صنعتی و پیمودن راه با مرکب‌هایی عجیب‌الخلقه و مکش شوخ از کف خانه توسط دستگاهی بدصدا و از این قبیل قرتی‌بازیها.

دلم چیزایی رو می‌خواد که واقعی نیستن. دلم برای همه‌ی اون لحظاتی که می‌خوام، تنگ‌شده و دیگه داره از یادم می‌ره. فکر می‌کنم جسارت آرزو کردن، جسارت قشنگیه. فکر می‌کنم مفهوم همه‌ی کلمات من اونی نبودن که فکر می‌کردم. فکر می‌کنم که درک من از دنیا کمی سطحی و کمی خنده‌دار بوده. فکر می‌کنم اگر در مورد اون چیزهایی که روح منو به درد میارن و یا نمیارن، صحبت کنم، همه بهم بخندن.

 پس چرا من نمی‌تونم بهشون بخندم؟

حس می‌کنم دنیا واقعی‌تر از حرف‌های روزمره است. فکر می‌کنم نبض دنیا اون‌جایی نیست که همه گرفتن و دارن با ماشین‌حساب و عدد می‌شمرنش. نه اون‌جا نیست. فکر می‌کنم دنیا یه‌کمی مهربون‌تر باشه. یه کمی واقعی‌تر. فکر می‌کنم چشمای دنیا خیلی‌وقتا خیس بشه. خیلی‌وقتا.

 چرا هیچ‌وقت براش گریه نکردم؟

تو رو توی تموم کودکانه‌های دنیایی پیدا می‌کنم. توی بازی دلفین‌ها هستی. توی معصومیت حیوان‌های تازه متولدشده هستی. توی یه جوونه که سر از خاک درمیاره و ذوق می‌کنم و می‌دوم به طرف عزیزی که نزدیکمه:”بدو بیا، ببین!”  نمی‌دونم چی هستی. کجا هستی. نمی‌دونم تو همونی که همه آویزونشن…

 یا یه گل کوچولویی توی یکی از غارای دوردست یه جزیره‌ی گم‌شده...

دوست جون!  یادته بهت گفتم من اقیانوس ندیدم؟ گفتی اقیانوس با دریا فرقی‌نداره. ولی همینه. تو حس می‌کنی اون آبی باز ِ مهربان و یا خشم‌گین خیلی خیلی خیلی بزرگ‌تر از دریای ذهن توست. تو حسش می‌کنی. ولی نمی‌تونی به بغل دستیت که داره توی ساحل مجله می‌خونه و  آفتاب می‌گیره، بباورونی که اون آبی روبروت رو اقیانوس حس می‌کنی. برای این‌که افق‌های دیدتون یکیه. چطور می‌خوای بهش بفهمونی که این دریا نیست؟ چطور باید بهش ثابت کنی؟

شاید به یک پرواز نیاز دارم.

قیافه‌م وقتی نمی‌خندم عمیق و جدیه.  مثل امروز که همه ازم می‌پرسن خسته‌ام؟ کارم زیاده؟ هیچی نیست. فقط می‌خوام ساکت باشم. می‌خوام روزه‌ی سکوت بگیرم.

آخ! فقط دلم می‌خواست عیسای گهواره‌نشین بود که منو اثبات‌کنه. من بدون اون چه برچسبی خواهم‌خورد، میون اون‌همه چشم‌های بسته‌ی قبایل و ذهن‌های گرسنه‌ی مردار؟

 وحشت می‌کنم.

سردمه.

خودمو مثل جنینی جمع می‌کنم.

با بندنافی که به هیچ جایی از جهان وصل نیست.

و زیر همین نخل خشکیده به خواب می‌رم.

…

کار داشتم با اون یکی وبلاگم. رفتم توش دنبال مطلبی گشتم. تاریخش رو می‌خواستم…  

چقدر برام جالبه که نمی‌تونم مطالب خودم رو بعد از نوشتن بخونم. بعضی‌وقتا دوستانی مطالب منو تکرار می‌کنن و من حتا یادم ‌نیست که اینو نوشتم. می‌نویسم و دیگه تموم می‌شه. اگه شماره‌ای باشه و دوستان در مورد شماره‌ها حرفی زده‌باشن، امکانش هست که برگردم و ببینم در مورد کدوم شماره حرفی زدن. ولی این که بشینم و بخونم… توانش نیست. مجبورشدم یه‌کم بخونم که ببینم اون مطلبی که دنبالش می‌گردم کجاست. مجبورشدم حدود یه‌ماه رو سرسری مرور کنم. خسته‌کننده بود برام.

از طرف دیگه مجبورشدم برم آمار اون وبلاگم رو چک کنم. هنوز وبلاگم کاملن نمرده. ولی چرا؟ روز پنج‌شنبه چرا ناگهان آمار وبلاگم بالا رفته‌بوده؟ چه خبره؟

مجبورشدم لینک‌های آمار وبلاگم رو نگاه‌کنم. مجبورشدم لینک‌های مربوط به کامنت‌ها رو نگاه‌کنم. یه لینک بود… مربوط به کامنت یه وبلاگ که بسته‌است الان. توش هزار‌بار التماس کرده‌بودم برگرده! آخ خدا! آخه چرا این لینک هنوز توی آمار وبلاگ من هست؟ لینک اون آدم ِ به گفته‌ی خودش دشمن؟

مجبورشدم کامنت‌های روز آخر رو مرور کنم. مجبورشدم. کامنت‌دونیی که بعداز حذف لینکش از قالب وبلاگ هم برام کامنت می‌اومد!  آدرس کامنت‌دونی رو از توی هیستوری‌شون باز می‌کردن وهی کش… کش…

من فکر می‌کنم چه قابل ترحمن آدمایی که می‌شینن و مطالب یه وبلاگ رو -که خوندن‌شون برای صاحبش هم خسته‌کننده است و از سر مسخره‌بازی و باری به هرجهت نوشته‌شده-  می‌خونن، حفظ می‌کنن، تحلیل می‌کنن، در موردش توی گردهمایی‌هاشون و چت‌هاشون خطابه و سخن‌رانی راه می‌ندازن، از اون مطالب به خیال خودشون برای آزار صاحب وبلاگ استفاده می‌کنن…

ولی این واقعیته که من از مغزهای این‌همه کوچک می‌ترسم. از این‌همه تحلیل آدم‌ها از نشانه‌های بی‌راه می‌ترسم. از آدمای خاله‌زنک و مریض می‌ترسم. از آدمای بی‌کار و بی‌ریشه می‌ترسم. از این همه ولنگ و وازی و بی در و پیکری دوستانه می‌ترسم. از جهالت و بدویت می‌ترسم. از گرز و چماق و گریه و بخل می‌ترسم. از خوش‌بینی خودم به همه‌ی آدما می‌ترسم.

از فاضلابی که اون وبلاگ بی‌چاره رو توی خودش کشید، می‌ترسم.

از بوی گندی که همه رو به دام فضولی و بی‌چارگی می‌کشونه، می‌ترسم.

از جماعتی که می‌خوان من به شیوه‌ی اونا بازی کنم می‌ترسم…

توی این چندروزه که برف اومده، تو انگارکن که راستاحسینی اومده و نشسته رو اعصاب‌ما و اعصاب‌ما گل‌مرغی شده. توی این چند روز، اصلن حوصله نداشتیم و هی فرت و فرت برای درو دیوار شاخ و شونه کشیدیم، اون‌قدر که والا خواهرجون شاخامون دردگرفت و بردیم‌شون تعمیرگاه که برامون پولیش‌کنن و عصب‌کشی کنن و توشو پرکنن و نمی‌دونیم حالا که شاخامون رو پرشده تحویل‌بگیریم، سرمون که عادت به سنگینی نداشته و همیشه عادت داشتیم که توی جمجمه‌مون به جز وزن‌مخصوص هوا ضرب‌در شعاع جمجمه به‌توان سه ضرب‌در سه عددصحیح و چهارده‌صدم،* وزن دیگه‌ای رو تحمل نکنیم، چه کار می‌تونیم بکنیم و احتمالن بعدش باید بدیم گردن‌مون رو داربست بزنن و بعدش چون وزن داربست و شاخامون روی‌هم زیاد می‌شه، باید بدیم قفسه‌ی سینه‌مون رو آتل ببندن و بعدش کمر به این باریکی وزن آتل و داربست و شاخ پرشده رو چطور تحمل‌کنه خواهر؟ باید بدیم دوتا ستون بزنن دوطرف کمرمون و بعدشم دور لگن‌مون رو یه دایره‌ی سربی  به قاعده‌ی جنیفر لوپز می‌ندازیم و بعدش هم دو تا پلاتین نصب می‌کنیم  کنار پاهامون و دو تا کفی آهنی می‌ندازیم زیر کفش‌مون و بلاخره ما هم می‌شه که همه‌جامون به همه‌جامون بیاد و این همه بدبختی و اسکلت‌فلزی انداختن، فقط محض همون شاخ و شونه کشیدن بود که گفتم و دانی.

توی این روزای برفی هم فرت و فرت یادمون می‌اومد که همه جا تعطیلن و ما تعطیل نیستیم و از بس اخم کردیم و دیگه مزه‌نریختیم، آقاکچل که از ترس آب‌دهان قورت می‌داد، صداش تو پارتیشن می‌پیچید و ما حالا یادمان می‌افته، بدجوری می‌خندیم و اون‌موقع اصلن خنده‌مون که نمی‌اومد هیچی، دور از گوشِـت، کمون ابروهامون رو دماغ فندقی‌مون گره خورده‌بود و اون چشمای دل‌ربامون پیدا نبود که نبود.

تعطیلات توی خونه هم یه مترونیم شال‌گردن هی بافتیم و بافتیم و بافتیم و تموم‌نشد و دیگه اسم میل‌بافتنی و کاموا که می‌اومد، به قاعده‌ی یه بقچه پلوور ِبافتنی و کلاه و دستکش بالا می‌اوردیم. خونه‌مون هم سوت و کور بود و این بسته‌شدن راه‌ها بدجوری پای مهمون رو از خونه‌مون بریده و اصلن حوصله نداریم و از بس با ماهیا و گلامون جفتک‌چارکش بازی‌کردیم، دیگه کلن بوی کود و ماهی گرفتیم و تنها هم‌صحبت از نژاد آدمیزادمون هم عباس‌آقا بود که پنج‌شنبه هم نبود و جمعه هم یه‌بالش گذاشته‌بود روبروی تلویزیون و افتاده‌بود روش و برای این‌که تنوع کاریش زیاد بشه، گاهی روی پهلوی راست می‌خوابید و گاهی روی پهلوی چپ و گاهی هم در جواب وراجی‌های ما، اوهوم مردانه‌ای می‌فرمود!

ما هم همش فکر کردیم که آرزوهامون بدجوری جا موندن و هی فحش‌دادیم به پدر وامونده‌ی اون حسی که توی وجود ماست و ما رو این همه متزلزل و دم‌دمی‌مزاج باراورده و نمی‌تونیم تصمیم بگیریم که اصلن می‌خوایم چه‌غلطی بکنیم و نمی‌تونیم هیچ غلطی بکنیم ودستامون دیگه برای غلط‌کردن سنگین و کند شده و یه کم که یه‌غلطی می‌کنیم به غلط‌کردن می‌افتیم اساسی و هی فرت و فرت این وسط توی این دادار دودور فیل‌مون هم یاد هندوستان می‌کرد و ما از بس ازش پرسیدیم که :” فیل‌جان! مطمئنی یاد هندوستان کردی؟ احیانن عربستان نبود؟ قرقیزستان چطور؟ اصلن تو خود فیله هستی؟ نکنه کرگدنی؟ دقت‌کن ببین شایدداری یاد آفریقا می‌کنی؟ البته ممکنه اسب‌آبی هم باشیا…” ** و فیله رو هم به غلط‌کردن انداخته‌بودیم و بیچاره با اون هیکل چهارزانو نشسته بود و یه‌آینه دستش گرفته‌بود و چهارچشمی خودشو نگاه می‌کرد و به خاطرات هندوستانش فکر می‌کرد و یواش‌یواش داشت باورش می‌شد که لاما ست و دلش برای کوه‌های شیلی و کتک‌زدنای مونته‌زوما، رییس قبیله‌ی دامبال تنگ‌شده و خودش هم مطمئن‌نبود که چی‌شده و هی به هم نگاه می‌کردیم و هی علامت‌سوال بود که از پاچه‌های شلوارمون می‌ریخت بیرون و دیگه داشتیم خودمون رو بدجوری بالا می‌اوردیم که شنبه شد …

و اومدیم سر کار.

همین!

——————————————————————-

 فرهنگ لغت ماه و بلا:

*:                                                                                                               Density=m/v                         V=(3/4)*3.14*r*r*r

M=(3/4)*3.14*r*r*r*Density

**: جالبه که اصلن از مایه های هیکل هم کوتاه نمیاد! بابا این همه جک و جونور ظریف و مریف هست: مرغ‌عشق، کرم شب‌تاب، توله‌گربه…