گل‌فروشی

تعجب می‌کنم از این‌همه یخ و خالیی که هستم.

و این‌روزا که این همه یخ و خالیم، خانومی که شوما باشی، هی میای کف من با دوستت دیت می‌ذاری و زیر بغلش رو می‌گیری و اسکیت می‌کنی. تو رو خدا این‌همه تعارف نکن، نه به‌خدا، چه مساله‌ای باشه، خط‌هایی که می‌ندازی روی این یخا، با دوتا برف و خورشید دیگه صاف می‌شه. وقتی هم روی یخ سر می‌خوری و می‌ری توی هوا و “دامب”با ماتحت فرودمیای هم هی برنگرد و معذرت‌خواهی کن، فدای‌سرت، والله به‌خدا. چرا هی توضیح می‌دی که درحقیقت نمی‌خوای روی یخام پاتیناژ کنی و خالی‌بودنم رو وجب کنی؟ چه‌کار دارم؟ بی‌کارم؟ الان هم اگه هی نیگاتون می‌کنم، واسه اینه که یهو یادم اومده که من خاک نیستم و آدمم و یخ‌زدنم اقتضای فصل نیست و خودم خواستم یخ‌بزنم و الان هم گویا -بخوره به تخته- دارم زنده و گرم می‌شم چله‌ی زمستونی و ممکنه که یخام برخلاف پیش‌بینی‌های اداره هواشناسی آب شه و شوما یهو ببینی که ای دل‌غافل، یخم شکسته و تو هم غرق‌شدی و مُردیدی. گفتم از حالا بگم بعدن حرفی پیش نیاد و اگه توی من خفه‌شدی، گله‌گذاریی نباشه که به‌خدا حوصله‌ی حرف و حدیث‌های بعدی فک و فامیلت رو ندارم. دیه هم نمی‌دم و هرچی هم اون جنازه‌ی یخ‌زده‌ت رو شاهد دادگاه کنی، حتا نمی‌تونی لنگه‌دمپایی مبالم رو بخوری. والله. گفته باشم.